Het contract met verzorger Han Goossens van het eerste elftal is met een jaar verlengd en reden om een praatje met hem te maken. Han was vorig seizoen ‘eerstejaars’, zowel binnen de gelederen van Sportief als in het uitoefenen van zijn functie. Dat is blijkbaar van twee kanten goed bevallen, want ook dit seizoen begeleidt hij de selectie op medisch gebied.
Zelf zegt hij het goed naar de zin te hebben bij Sportief (‘gezellige club en ik heb me welkom gevoeld’) en niet onbekend te zijn met de voetbalsport en de mogelijke blessures. Als actief voetballer (keeper) is hij zelf geblesseerd geweest en vanuit de interesse in zijn eigen genezings-/revalidatieproces is hij de opleiding gaan volgen. Zijn eigen lichamelijke fitheid (‘mijn vrije tijd is sport!’) is dus uitgangspunt bij de begeleiding van de spelers. Hij weet waar het over gaat en ziet het als zijn belangrijkste taak om blessures te zien (herkennen), te luisteren naar de spelers en te adviseren. Eventueel verder (kunnen) spelen of stoppen bij een blessure is in principe aan de spelers zelf, maar Han vindt dat daar ook voor hem een stuk verantwoordelijkheid ligt. Samen met speler en trainer (‘die ondersteunt de uitspraken van de verzorger’) worden beslissingen genomen. ‘Je kent de spelers, weet wat ze (niet) kunnen, je ziet ze op de trainingen, dus kan mijn oordeel zwaar wegen’.
De kwetsuren die hij voornamelijk te behandelen krijgt zijn hoofdzakelijk enkelblessures (enkelbanden) en blessures aan de spieren in het bovenbeen en constateert hij dit jaar opvallend weinig knieproblemen. Intensief trainen en beroepsmatig zwaar werk kan overbelasting veroorzaken. Daar moet hij alert op zijn en spelers ook bewuster met hun lichaam laten/leren omgaan. Ook in vergelijk met vorig seizoen ziet hij beduidend minder blessures. Hij schrijft dat voornamelijk toe aan de betrekkelijk korte zomerstop en het feit dat spelers gedurende de zomervakantie hebben doorgetraind, waardoor de basisconditie aanwezig bleef. Hij vindt dat het team een goede conditieopbouw heeft gehad en daarvan nu profijt heeft. Dit en het aanhalen van de discipline werpt nu z’n vruchten af. Spelers vindt hij méér gemotiveerd, o.a. omdat ze ook zelf merken dat ze er baat bij hebben. Hierdoor komt ook het spelplezier steeds meer terug in het team!
Opvallend zijn wel de ‘vaste klanten’ bij de therapeut, vaak als gevolg van zwaar lichamelijk werk. In zijn optiek neemt de spelverruwing niet bijzonder toe. Het gaat om de bekende tegenstanders en daarvoor wordt vooraf gewaarschuwd om zich te blijven beheersen. Wel vindt hij dat de scheidsrechters in dit kader een bepalende rol spelen op de velden. Irritaties bij spelers door vreemde of onterechte beslissingen vraagt veel van de discipline. Dat lukt niet altijd, maar gaat naar zijn mening steeds beter. Hierdoor komen we in ons gesprek vanzelf op het volgende onderwerp.
Steeds belangrijker in de sport is de mentale begeleiding van spelers. Op dit moment ondervindt hij nog weinig problemen, maar ook op dit terrein is Han voorlopig een ‘luisterend oor’ (‘Dat is een vertrouwenszaak, ik ben geen doorgeefluik naar een trainer…!’).
Hij geeft tenslotte aan een positieve kijk te hebben op het nieuwe seizoen. ‘We hebben laten zien dat we het kunnen, nu nog een heel seizoen lang volhouden en hopen dat we gespaard blijven van blessures en schorsingen..!’ Wij wensen Han en zijn jongens veel succes….! - red -
Het bestuur.
